Vier lessen uit een jaar interviews vanuit de auto

De beste gesprekken over leren voer ik niet in een vergaderzaal. Ze gebeuren op de A2, met een gast naast me, twee microfoons en geen agenda. Wie een uur naast je zit, praat anders dan iemand die tegenover je zit met een presentatie erbij.

Les één: bijna niemand is tevreden over zijn eigen L&D-functie. Niet uit onvermogen, maar omdat de verwachtingen van de organisatie en het mandaat van het team zelden op elkaar aansluiten. "Ik word gevraagd om cultuurverandering en beoordeeld op opkomstcijfers" — in verschillende varianten heb ik die zin tientallen keren gehoord.

Les twee: iedereen doet al iets met AI, weinigen durven het te vertellen. Off the record hoor ik over leerdoelen die door een taalmodel zijn geschreven en toetsvragen die in tien minuten klaar waren. Op LinkedIn heet het dan "een zorgvuldig ontwikkeld programma". Die stilte kost de hele sector tempo.

Les drie: de mensen die het verst zijn, praten het minst over tooling. Ze praten over de vraag achter de vraag, over managers die ze hebben meegekregen, over iets dat ze durfden te schrappen. Het platform komt pas op minuut veertig ter sprake, en dan als voetnoot.

Les vier: het gesprek zelf is de interventie. Meer dan één gast stapte uit met een besluit dat bij instappen nog geen plan was. Niet omdat ik zo'n goede vragen stel, maar omdat ruimte om hardop te denken in de meeste agenda's simpelweg niet bestaat.

Wat ik ervan meeneem, en jij morgen kan doen: plan één gesprek van een uur zonder doel, zonder deck en zonder deelnemerslijst. Met een collega uit de business, niet uit je eigen team. Vraag wat er niet werkt en houd je mond. Je hebt geen auto nodig — alleen de bereidheid om niets te komen brengen.